Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter

Het is nu tijd!!

Het is nu tijd…

Tijd voor een robuust & vrij toegankelijk stelsel van kinderopvang in samenhang met het basisonderwijs.

Zo’n 10 jaar werk ik nu in de kinderopvang. De laatste 2,5 jaar gecombineerd met onderwijs. De leukste en blije sectoren die je je kunt wensen. Niets te klagen toch? En toch moet me iets van ’t hart. Iets wat voor deze Coronacrisis al een wens was, maar zich nu nogmaals heeft bewezen.

 

Eerst

Opvang en onderwijs zijn van oorsprong twee werelden met twee verschillende doelen en financieringsvormen. Opvang vooral gericht op kinderen van 0-12 jaar van beide werkende ouders als arbeidsmarktinstrument in de private sector. Stap voor stap meer in beeld als sector die bijdraagt aan de ontwikkeling van kinderen. Onderwijs richt zich op de kinderen van 4-12 jaar vanuit de publieke sector en is vrij toegankelijk. Van oudsher is onderwijs gericht op de ontwikkeling en educatie van kinderen.

 

En toen

Al vele jaren terug hebben we binnen de samenleving ontdekt dat deze werelden samen zouden moeten gaan. Simpel uitgangspunt is namelijk dat we te maken hebben met hetzelfde kind op dezelfde dag. Een sluitend dag arrangement (o.a. SER) is gewenst. Een ‘ontschot’ aanbod (doorgaande lijn) door de dag heen en door het leven heen van kinderen van 0-12 kan alleen als de werelden van opvang en onderwijs verbonden en gemengd zijn. Geen onnodige ‘knips’ in de dag, of in het leven van kinderen tussen 0-12 die maken dat zij energie verliezen (o.a. PACT voor Kindcentra). Energie die beter kan gaan zitten in de ontwikkeling van het kind zelf. Daarnaast heeft de opvang – die zich kwalitatief kan meten met de beste in Europa- zich ook bewezen als sector met een aanbod welke bijdraagt aan de ontwikkeling van kinderen. Zeker in de vroege kinderjaren maakt opvang het grote verschil. Vooral in die gezinssituaties waar ouders laag opgeleid zijn.

De doelen van onderwijs en opvang komen mooi samen in Gert Biesta’s, personificatie, socialisatie en kwalificatie. Beide sectoren, bij voorkeur in een mengvorm qua aanbod dragen bij aan deze drie wezenlijke onderdelen in de ontwikkeling van kinderen.

En nu

En toen kwam de Coronacrisis. Binnen Blosse hebben we dat als volgt opgepakt;

  • De noodopvang (ook onder schooltijden) is volledig georganiseerd door de collega’s van opvang. Zij begeleiden groepjes van maximaal 5 kinderen in aparte ruimten. Deze pedagogisch medewerkers zorgen op de dagen van de noodopvang ook voor het thuisonderwijs. Zij doen dit in de rol van ouders, zij zijn immers geen leerkrachten, maar krijgen wel ondersteuning indien gewenst van de collega’s van onderwijs. Vaak zijn dat leerkrachten of onderwijsassistenten die zelf geen vaste groep binnen het onderwijs hebben.
  • Het thuisonderwijs wordt gedaan (vrijwel altijd) vanuit huis door de leerkrachten van de eigen groep. Zij zijn bieden het onderwijs op afstand. Doen instructies, voorzien kinderen van feedback op het geleerde, geven ouders tips in thuisonderwijs en hebben contact met de kinderen. Doordat er geen rol voor de leerkrachten is in het bieden van noodopvang, kunnen deze leerkrachten zich volledig richten op hun nieuwe tijdelijke rol. Van belang om hier alle energie in te steken en inspanningen te verrichten zoveel als mogelijk de op de loer liggende segregatie tegen te gaan.

Deze wijze van organiseren is in mijn visie opnieuw het bewijs van de synergie van deze werelden. Zelfs in crisistijd een mooie combi voor de kinderen en hun ouders.

En straks?

Maar ik heb ook zorg. Zo trots als ik ben op alle inspanningen die ik om mij heen zie in de realisatie van noodopvang en thuisonderwijs, ik houd ook mijn hart vast….Wat gaat er straks gebeuren in Nederland? Gaan we inderdaad in die economische crisis komen? Wat betekent dat voor de private kinderopvang? Een crisis zoals enige jaren terug waarin we de sector met zo’n 30% hebben zien verdwijnen? Waarin we aderlatingen hebben moeten doen als het gaat om de spreiding en kwaliteit van het aanbod? Met de stofkam de begroting hebben moeten doorwerken om overeind te blijven? Wat gaat er gebeuren met de integratie van opvang en onderwijs? De mooie voorzieningen en kindcentra die er nu zijn? Het passende en rijke aanbod voor kinderen?

 

Mijn oproep aan de politiek

Maak van de kinderopvang een sector die in eenzelfde lijn gefinancierd wordt als die van onderwijs. Los van een hoog- of laagconjunctuur. Vrij toegankelijk voor alle kinderen.

Laat de kinderopvang, die zich nu opnieuw dubbel en dwars heeft bewezen in deze Coronacrisis, niet in een economische neerwaartse spiraal terecht komen. Niet wenselijk voor de pedagogisch medewerkers. Zij hebben in  deze Coronacrisis de kinderen begeleid van de medewerkers in de cruciale beroepen en de kinderen die leven in kwetsbare thuissituaties. Deze medewerkers hebben mede gezorgd dat de maatschappij in de waakvlamversie heeft kunnen draaien. Deze medewerkers hebben zich enorm ingespannen om voorwaardenscheppend het onderwijs de ruimte te geven het maximale te doen voor de kinderen in thuisonderwijs. Indirect bijgedragen in het zoveel als mogelijk voorkomen van segregatie.

Maar we moeten een afbraak van kinderopvangvoorzieningen zeker niet willen voor de kinderen en hun ouders. Hoe mooi is het om vanuit de narigheid en ellende van deze crisis te ontdekken dat dit de tijd is voor een structuurwijziging? Een wijziging die de samenleving vanuit de basis helpt? Kinderen zijn en blijven onze toekomst.

Ik heb nu mij hart gelucht. Dat helpt al. Zou het nog mooier vinden als de politiek mijn verzoek omarmt.

Jeanette de Jong (bestuurder van Blosse Opvang en Onderwijs en van de VNK)